دانستنی های آنتی ویروس ها

دانستنی های آنتی ویروس ها : امنیت؛ بدون هیچ اغراق و بزرگنمایی مهم‌ترین و پرچالش‌ترین مقوله در دنیای ارتباطات دیجیتال بوده و هست.

با تولد اینترنت و با فراگیر شدن آن و استقبال پرشور شرکت‌های تجاری و شخصیت‌های حقیقی برای حضور و افتتاح غرفه در این شبکه ارتباطی فراجغرافیایی، روزبه‌روز بر اهمیت مقوله امنیت در این دنیای جدید و صدالبته با نرخ رشد جمعیت بسیار بالاتر از دنیای واقعی، افزوده شده‌است.

فراهم شدن امکان دسترسی آسان کاربران خانگی، بستر نوینی را برای ایجاد و توسعه انواع تعاملات و ارتباطات از راه دور در تمامی حوزه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و… از کلان‌ترین تا خردترین سطوح پی‌ریزی کرد و امروز زندگی بدون اینترنت اگر نگوییم محال، بسیار سخت و دشوار و پرهزینه است.

نتیجه این‌که، اهمیت توجه به مقوله دانستنی های آنتی ویروس ها امنیت در این دنیای جدید همان‌قدر جدی، مهم و منطقی است که امنیت در زندگی واقعی، از شرکت‌های بزرگ گرفته تا کاربران خانگی. اهمیت مقوله امنیت در دنیای کنونی و کم‌توجهی اکثریت کاربران ایرانی از مدیران صنایع و مراکز دولتی و خصوصی تا کاربران خانگی، ما را بر آن داشت از این پس به‌طور ثابت و جدی‌تر از گذشته به آن بپردازیم. 
آنتی ویروس ها نرم‌افزارهایی هستند که براي شناسایی، جلوگیری از فعالیت و حذف بدافزارهایی چون ویروس‌های کامپیوتری، کرم‌های اینترنتی، تروجان‌ها، جاسوس‌افزارها، آگهی‌افزارها، روت‌کیت‌ها و بک‌دورها و… استفاده مي‌شوند.

آنتی‌ویروس‌ها براي شناسایی و نابودی بدافزارها از تکنیک‌های خاصی استفاده می‌کنند که این تکنیک‌ها در آنتی ویروس ها مختلف دارای وجوه تمایزی هستند که به آن‌ها خواهیم پرداخت. 

دانستنی های آنتی ویروس

تاریخچه دانستنی های آنتی ویروس

اگر بخواهيم به تاریخچه آنتی ویروس ها بپردازیم، بايد به گذشته برگشته و نیم‌نگاهی به تولید ویروس‌های کامپیوتری بیاندازیم.

با وجودي که اولین ویروس کامپیوتری را فومن نیومن در سال 1949 با توانايي ساخت يک برنامه کامپيوتري همراه ويروس توليد کرد اما تولید یک ویروس به معنای واقعی در اوایل دهه 1980 میلادی و در سال 1984 توسط Ken Thompson انجام شد.

درست در همان سال، شخصی به نام Fred Cohen تأثیر ویروس‌ها روی سیستم‌های کامپیوتری را در آزمایشگاه خود بررسي کرد که به  ارائه یک تعریف رسمی برای ویروس‌ها منجر شد و از آن پس براي نامگذاری یک فایل مخرب ویروس به‌عنوان مرجع استفاده شد.
بنابراين، اولین ویروس‌های کامپیوتری مخرب در دهه 1980 میلادی به‌طور رسمی پا به عرصه وجود گذاشتند.

با اين‌که درباره اولین نرم‌افزار تولیدشده براي حذف ویروس نظرات متعددی وجود دارد اما بسياري معتقدند، یک هکر آلمانی به نام Brend Fix اولین نرم‌افزار را براي حذف یک ویروس کامپیوتری در سال 1987 نوشته‌است. درست در همان سال برای دستگاه‌های Atari ST دو نرم‌افزار آنتی‌ویروس به نام‌های G Data و UVK2000 تولید شد.

در سال 1988 Fred Cohen که اولین تعریف رسمی برای ویروس را در سال 1984 به جهانیان معرفی کرده‌بود، به توسعه استراتژی‌های موردنیاز براي تولید نرم‌افزارهای ضدویروس پرداخت، استراتژی‌هایی که آنتی ویروس ها تولیدی بعد از این تاریخ از آن‌ها استفاده کردند.

ایده اولیه دانستنی های آنتی ویروس ها

همچنین در سال 1988 گروهی که به Virus-L معروف بودند با عضویت در BITNET (شبکه‌ای بین دو دانشگاه معروف نیویورک) به بحث و بررسی درباره چگونگی فعالیت ویروس‌ها و روش‌های شناسایی و حذف آن‌ها پرداختند

در این گروه، افراد معروفی چون John McAfee و Eugene Kaspersky ديده‌مي‌شدند که بعدها در زمینه تولید آنتی ویروس ها دو شرکت به راه انداختند.

قبل از این‌که شبکه‌های جهانی اینترنت عمومیت پیدا کنند، بيشتر ویروس‌ها از طریق فلاپی درایوها انتقال پیدا می‌کردند، به همین دلیل بيشتر آنتی ویروس ها تولیدشده فقط به بررسی بوت‌سکتورهای فلاپی‌ها و هارددرایوها می‌پرداختند.

البته بعد از جهانی شدن اینترنت شکل و شمایل انتقال ویروس‌ها نیز تغییر یافت. با توجه به تغییرات مختلفی که در ساختار ویروس‌ها به وجود آمد، به مرور زمان ویروس‌های کامپیوتری جای خود را به بدافزار دادند. به همین دليل، در حال حاضر ویروس‌ها خود در زمره بدافزارها طبقه‌بندی می‌شوند.

در حال حاضر، بدافزارهای مختلفی در دنیای کامپیوتر وجود دارند که از آن‌جمله می‌توان به: ویروس، تروجان، کرم اینترنتی، جاسوس‌افزار، آگهی‌افزار، روت‌کیت، بک‌دور و… اشاره کرد. از ای‌نرو به نظر می‌رسد، لفظ عامیانه ویروس کامپیوتری جای خود را به لفظ بزرگ‌تری به نام بدافزار (Malware) داده باشد

بدافزارها (Malicious Software) به برنامه‌های مخربی گفته‌مي‌شود که با آلوده کردن سیستم‌های کامپیوتری به دنبال رسیدن به اهدافی خاص هستند. هر بدافزار براي آلوده کردن و آسیب‌رسانی از فرآیند مختص به خود استفاده می‌کند که دارای پیچیدگی‌های خاص خود است. از این‌رو، آنتی ویروس ها بايد طوری طراحی شوند که بتوانند با هرگونه تهدیدی مقابله کنند.

روش‌های شناسایی

یکی از معدود نتایج نظری برگرفته از مطالعاتی که روی ویروس‌های کامپیوتری انجام گرفته به اثبات‌های عملی که  Fred Cohen در سال 1987 به آن رسیده‌بود، مربوط می‌شود. در این مطالعات، Fred Cohen به این نتیجه رسید که هیچ الگوی مشخصی نیست که بتوان تمامی ویروس‌ها را از طریق آن شناسایی کرد.

پس از انجام تحقیقات نهایی، نتیجه این شد که، ویروس‌های کامپیوتری، نرم‌افزار یا کدهای مخربی هستند که توانایی بازتولید و انتشار خود را دارند. اما بعدها محققان متوجه شدند، معانی جدیدی نیز وجود دارند که با وجود نقاط مشترک با ویروس‌ها، از لحاظ عملکرد مترادف با ویروس‌ها نبودند.

از سوی دیگر، نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس نیز براي شناسایی و حذف انواع مختلف بدافزار که با روش‌های خاص و حرفه‌ای در حال طراحی بودند، به فناوري‌هاي جدید مجهز می‌شدند که این فناوري‌ها پایه و اساس طراحی آنتی ویروس ها جدید هستند.

روش‌های طراحی و شناسایی ویروس‌ها توسط آنتی ویروس ها

.1 شناسایی از روی امضاء دیجیتالی (Signature Based detection)
معمول‌ترین روشی که آنتی ویروس ها براي شناسایی بدافزارها استفاده مي‌کنند، شناسایی ویروس‌ها از روی امضاء دیجیتالی است که در آن، آنتی‌ویروس‌ها محتویات یک فایل را با بانک اطلاعاتي از امضاء دیجیتالی ویروس‌های اکتشافی مقایسه کرده و در صورت آلوده بودن فایل‌ها به‌عنوان بدافزار معرفی می‌شوند. به اين دليل که ويروس‌ها مي‌توانند خود را داخل فايل‌ها جاسازي کنند، در این روش، تمام یا بخشی از فایل‌ها اسکن می‌شود.


 2. روش اکتشافی (Heuristic Based Detection)
در این روش، آنتی ویروس ها با بررسی عملکرد فعالیت‌های مشکوک به اکتشاف ویروس‌های ناشناخته می‌پردازند. این فناوري یکی از جدیدترین روش‌های اکتشافی است.


3. روش تقلید (File Emulation)
یکی دیگر از روش‌های شناسایی ویروس‌ها توسط نرم‌افزارهای آنتی ویروس ها که بر مبنای فناوري Heuristic Analyzer استوار هستند، روش تقلید فایل است. در این روش، با اجرای یک برنامه در محیط مجازی و سنجش رفتارهای به وقوع پیوسته و مقایسه آن با رفتارهای بدافزارهایی که از قبل به ثبت رسیده‌اند، مي‌توان تشخيص داد که این رفتار به یک بدافزار مربوط است یا نه. درصورتی که برنامه اجراشده، یک بدافزار باشد، اقدامات لازم براي پاکسازی و جلوگیری از فعالیت آن انجام خواهدشد.

شناسایی از روی امضاء دیجیتالی لازم اما ناکافی

همان‌طور که می‌دانید، نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس اغلب با روش تست امضاء دیجیتالی به شناسایی بدافزارها می‌پردازند. با وجودی که این روش یکی از روش‌های مؤثر در این زمینه است اما زمانی بیشترین کارایی را دارد که آنتی‌ویروس از قبل با این بدافزار برخورد کرده‌باشد و امضاء دیجیتالی آن توسط شرکت‌های تولیدکننده آنتی‌ویروس تولید و به بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس افزوده شده‌باشد. به همین دلیل این روش در مقابله با بدافزارهای جدید و ناشناخته راهی از پیش نخواهدبرد.

در روش شناسایی بر مبنای امضاء دیجیتالی با توجه به این‌که روزانه ویروس‌های جدیدی تولید می‌شوند، نیاز  به‌بروزرسانی بانک اطلاعاتي امضا‌های دیجیتالی امری اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد. از این رو، براي یاری رساندن به شرکت‌های تولید‌کننده آنتی‌ویروس امکاناتی داخل خود نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس تعبیه شده که امکان ارسال فایل‌های مشکوک توسط کاربران کامپيوتر به شرکت‌های سازنده آنتی‌ویروس براي تجزيه و تحليل و افزودن به بانک اطلاعاتي امضاهای ویروسی داده شده‌است. عملیات کشف و خنثی‌سازی ویروس‌ها توسط متخصصان این رشته و با به‌کارگیری نرم‌افزارها و روش‌های خاص در شرایط مهندسی معکوس اتفاق می‌افتد.

دانستنی های آنتی ویروس تا به امروز

یکی از نرم‌افزارهایی که براي تجزيه و تحليل فایل‌های مشکوک استفاده مي‌شود، نرم‌افزار Interactive Disassambler است. البته توجه داشته‌باشید که این نرم‌افزارها کار یک آنتی‌ویروس را انجام نمي‌دهند، بلکه به متخصصان براي شناسایی و اضافه‌کردن امضاء دیجیتالی یک ویروس جدید به بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس یاری می‌دهند.

با وجودی که روش شناسایی بر مبنای امضاء دیجیتالی روش مؤثری در جلوگیری از شیوع بسیاری از ویروس‌های کامپیوتری است اما ویروس‌نویسان همواره با به‌کارگیری فناوري‌هايي چون «Oligomorphic» و «Polymorphic» و به تازگي نيز فناوري کاملاً پیچیده «Metamorphic» سعی دارند، همواره یک قدم از نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس جلوتر باشند. در تکنیک‌های جدیدی که برای ویروس‌نویسی استفاده مي‌شوند، این امکان وجود دارد که بخشي یا تمام فایل آلوده به صورت رمزنگاری‌شده تولید شود که این امر باعث می‌شود، ویروس‌های از پیش شناخته‌شده نیز تنها با ایجاد تغییر در رفتار و شکل و شمایل خود، آنتی‌ویروس را در روش مبتنی بر امضاء دیجیتالی فريب دهند، حتی اگر امضاء دیجیتالی ویروس پیش‌تر به بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس افزوده شده‌باشد.

راه حل مقابله – دانستنی های آنتی ویروس

با توجه به این‌که بسیاری از ویروس‌ها براي انتشار و آلوده ساختن سیستم‌های کامپیوتری از روش‌های مشابه استفاده می‌کنند و فقط پس از نفوذ به کامپیوترها تنها با تغییر در بعضی از رفتارها، میزبان خود را تخریب می‌کنند، از این رو با ایجاد یک روش اکتشافی عمومی بسیاری از ویروس‌های کامپیوتری که براي آلوده‌کردن سیستم‌ها از یک مفهوم مشخص استفاده می‌کنند، شناسایی شده و در یک خانواده طبقه‌بندی مي‌شوند. بنابراین برای شناسایی هر نوع ویروس جدید نیازی نیست امضاء دیجیتالی آن ویروس در بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس موجود باشد، بلکه با استفاده از فناوري Heuristic Analysis با تشخیص و تطبیق نوع رفتار و عملکرد یک فایل مشکوک با بدافزاری که از قبل شناسایی شده، آن فایل نیز جزء آن دسته از ویروس طبقه‌بندی شده و توسط آنتی ویروس شناسایی و حذف مي‌شوند.

از آن جمله می‌توان بدافزار Sality را نام برد که در کلاسه‌بندی آنتی‌ویروس‌های مختلف دارای هم‌خانواده‌های مختلفی است که برای مثال در آنتی‌ویروس VBA32 این بدافزار دارای دو هم‌خانواده کاملاً متمایز به نام‌های Sality Baka و Sality Kaka است.
با این‌که شناسایی یک ویروس مشخص و خاص از طریق امضاء دیجیتالی به نظر سودمند می‌آید اما شناسایی یک خانواده از ویروس‌ها از طریق روش امضاء دیجیتالی عمومی (روش معمول در فناوري Heuristic Analysis) سریع‌تر است.

دانستنی های آنتی ویروس

محققانی که در زمینه ویروس‌نویسی تبحر دارند به این موضوع پي برده‌اند که، تمامی ویروس‌هایی که در یک خانواده طبقه‌بندی می‌شوند دارای نقاط مشترکی در کدنویسی هستند که به آنتی‌ویروس‌ها کمک می‌کنند با شناسایی این نقاط و ارتباط آن‌ها با یک امضاء عمومی، تمامی آن بدافزارها شناسایی شوند (این امضاء دیجیتالی عمومی به بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس‌ها افزوده می‌شود).

این امضاهای دیجیتالی اغلب دارای کدهای ناپیوسته تقلبي هستند که ویروس‌نویسان غیرحرفه‌ای به منبع ویروس اصلی که در گذشته تولید شده، اضافه کرده‌اند. از این رو، وجود همین کدهای نامتعارف و تقلبي به اسکنرهای آنتی‌ویروس‌ها اجازه می‌دهند که بتوانند ویروس‌ها را شناسایی کنند، حتی اگر در ساختمان آن ویروس‌ها از کدهای بی‌معنی استفاده شده‌باشد. به این روش شناسایی که از روش بالا استفاده می‌کند، روش «Heuristic Detection» گفته‌می‌شود.

امروزه آنتی‌ویروس‌ها براي شناسایی و شکار بدافزارهای مختلف از روش‌ها و راهکارهای متفاوتي استفاده می‌کنند که «Heuristics Detection» یکی از این روش‌هاست. در این روش، با قرار دادن تعدادی از بدافزارهای مشابه در یک خانواده و اختصاص یک امضاي دیجیتالی عمومی به آن و پیاده‌سازی یک الگوریتم شناسایی کارآمد در آنتی‌ویروس، امکان شناسایی و حذف سریع‌تر نمونه‌های مختلف هم‌خانواده و هم‌نژاد با آن امضاي دیجیتال عمومی فراهم می‌شود.

اما فراموش نکنیم، یک ویروس‌نویس حرفه‌ای و کاربلد، جدیدترین ابزارها و روش‌های شناسایی به‌کار گرفته شده در آنتی‌ویروس‌ها را به دقت بررسی و رصد کرده و در نهايت، دیر یا زود راه فرار از تله‌های پیش‌بینی‌شده را پیدا می‌کند. این بدان معنی است که ویروس‌نویسان همواره یک گام جلوتر از جدیدترین نسخه آنتی‌ویروس‌ها هستند.

ارتباط خودکار مکرر آنتی‌ویروس‌ها (نسخه‌های رجیسترشده) با بانک اطلاعاتی آنلاین و به‌روزشدن‌های گاهي چندباره در طول روز به تنهایی دلیل بسیار محکمی بر این ادعا و اهمیت واکسینه شدن آنتی‌ویروس در برابر تهدیدات جدید است. روش فوق با وجود مزایای فراوانی که در صورت انتخاب درست امضای عمومی برای یک خانواده و پیاده‌سازی الگوریتم تشخیصی پیشرفته در آنتی ویروس به همراه دارد، هرگز فارغ از عیب و نقص نیست و گاهي دچار خطا و اشتباه می‌شود. به خطاهایی که در آن آنتی‌ویروس فایل سالمی را ویروس تشخیص می‌دهد، در اصطلاح «False positive» می‌گویند. میزان این خطا یکی از فاکتورهای مهم در عملکرد آنتی‌ویروس‌های امروزی به شمار می‌آید.

دانستنی های آنتی ویروس

برای مثال، ویروس‌نویسان براي نوشتن یک ویروس از روش‌های خاص و پیشرفته‌ای استفاده می‌کنند که از آن جمله می‌توان به «Oligomorphic»، «Polymorphic» و «Metamorphic» اشاره کرد. این روش‌ها گاهي رفتارها و کنش‌های ویروسی از یک خانواده شناخته‌شده را آن‌چنان متحول و دگرگون می‌کنند که برخی آنتی‌ویروس‌ها در تطبیق ویروس مذکور با امضای عمومی و الگوریتم شناسایی که تیم توسعه‌دهنده بر مبنای تجزیه و تحلیل‌های آماری مبتنی بر رفتارهای یک ویروس خاص یا یک خانواده ویروس طراحی و پیاده‌سازی کرده‌اند، دچار خطا و اشتباه شود.

شایان ذکر است، میزان این دسته خطاها در آنتی‌ویروس‌های مختلف بسته به توانایی و دانش فنی تیم توسعه‌دهنده آن در طراحی و پیاده‌سازی الگوریتم‌های شناسایی متفاوت است.

از طرف دیگر، از آنجا که توسعه و به‌روزرسانی و تغییرات در موتور راه‌انداز «Oligomorphic»، «Polymorphic» و «Metamorphic» کاری بسیار دشوار و پیچیده است و با توجه به اشراف آنتی‌ویروس‌ها به نوع فناوري به‌کار رفته در نوشتن ویروس‌ها، امروزه شاهد هستیم، الگوریتم‌های طراحی‌شده براي حذف این قبیل ویروس‌ها دارای درصد قابل قبولي در شناسایی هستند.

با توجه به مطالبی که مطرح شد، یکی از ملاک‌های موفقیت آنتی‌ویروس‌هایی که از فناوري Heuristic Analysis استفاده می‌کنند، کم بودن تعداد تشخیص اشتباه یا همان False positive است.

روش شناسایی روت‌کیت‌ها (Rootkit Detection)

یکی از روش‌های جدیدی که چند سالی است به نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس اضافه شده، روش تشخیص بدافزارهای مرکب و پیچیده موسوم به Rootkit است، روت‌کیت‌ها بدافزارهایی هستند که امکان دسترسی در سطح Administrator را در سیستم‌های آلوده فراهم کرده و گاهي حتی در فرآیند سیستم‌عامل هم دخالت کرده و تغییراتی را به وجود می‌آورند.

بعضی  اوقات روت‌کیت‌ها حتی نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس را نیز از کار می‌اندازند. با این اوصاف، می‌توان چنین نتیجه گرفت، حذف روت‌کیت‌ها از سیستم آلوده بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر از دیگر بدافزارهاست. به‌طوری که گاهي شما را مجبور به نصب دوباره سیستم‌عامل می‌کنند.روت‌کیت‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که پس از ورود به سیستم‌های کامپیوتری، آنتی‌ویروس‌ها را به خود مشغول کرده و گاهي اوقات آن‌ها را کاملاً از کار می‌اندازند تا بدافزارهای دیگری که قسمتی از فرآیند آلوده‌سازی توسط آن روت‌کیت خاص هستند، بتوانند با خیال آسوده و بدون احساس خطر از جانب نرم‌افزار آنتی‌ویروس به اجرای عملیات خرابکارانه خود بپردازند.

بدون شک، یکی از بارزترین و جنجالی‌ترین و جدیدترین نمونه از روت‌کیت‌های پیشرفته و قدرتمند، بدافزار جاسوسی استاکس‌نت است که اولین بار توسط آنتی‌ویروس VBA32 شناسایی و به دنیا معرفی شد. روت‌کیتی که در پروژه آلوده‌سازی خود دارای بیشتر از چهارده مهاجم بود.

از موارد مطرح‌شده، این معنی برداشت می‌شود که یکی از ملاک‌های انتخاب یک آنتی‌ویروس قدرتمند، داشتن فناوري مقابله با روت‌کیت‌هاست، موردی که تا دو سال پیش حتی روی بعضی از آنتی‌ویروس‌های معروف همچون Avast به‌کار گرفته نشده‌بود.

 فرصت مرگ یا زندگی…!

یکی از تست‌هایی که به تازگي روی آنتی‌ویروس‌های مبتنی بر Heuristic Analysis انجام می‌گیرد، تست False positive است. تشخیص اشتباه یا همان False positive زمانی اتفاق می‌افتد که یک نرم‌افزار آنتی‌ویروس به اشتباه یک فایل سالم را به‌عنوان یک بدافزار شناسایی و حذف می‌کند. حذف یک فایل سالم از روی سیستم می‌تواند مشکلات جبران ناپذیری برای سیستم‌های کامپیوتری در حال اجرا به وجود بیاورد.

برای مثال، اگر یک نرم‌افزار آنتی‌ویروس به‌گونه‌ای طراحی شده‌باشد که فایل‌های آلوده را به سرعت حذف کند، حذف اشتباه یک فایل موردنیاز و حساس سیستم‌عامل یا یک برنامه کاربردی، باعث خواهدشد، آن برنامه غیرقابل استفاده شود. از این رو، یکی از ملاک‌های انتخاب یک آنتی‌ویروس خوب و مناسب، تعداد اشتباهات کم در آزمون False Positive است. هرچه این تعداد کمتر باشد، رتبه آنتی‌ویروس بالاتر خواهدبود.

برای روشن‌تر شدن اهمیت فاکتور False Positive در انتخاب آنتی‌ویروس، دانستن چند نمونه مستند کافی است:

تاریخچه

در می سال 2007 میلادی، اضافه شدن یک امضاي دیجیتالی معیوب به آنتی‌ویروس Symantec باعث شد، بعضی از فایل‌های ضروری سیستم‌عامل ویندوز به اشتباه حذف شود و این امر باعث از کار افتادن سیستم‌عامل تعداد بسیار زیادی کامپيوتر شد.

در آوریل 2010، شناسایی فایل svchost.exe ویندوز XP سرویس‌پک سه به‌عنوان یک بدافزار توسط آنتی‌ویروس McAfee باعث شد، تمامی دسترسی‌های شبکه روی آن سیستم‌ها غیرفعال شود.

در دسامبر 2010، ارائه یک به‌روزرساني معیوب توسط آنتی‌ویروس AVG باعث تخریب تمامی سیستم‌عامل‌های ویندوز هفت 64 بیتی شد، به‌طوری که براي رفع مشکل بايد سیستم‌عامل دوباره نصب و راه‌اندازی می‌شد.

و در نهايت در اکتبر 2011، آنتی‌ویروس Microsoft Security Essentials به اشتباه فایل‌های اجرای مرورگر Google Chrome را از روی سیستم‌ها حذف کرد.

همان‌طور که از مطالب مطرح‌شده برداشت می‌شود، تأثیرات گزینه False Positive می‌تواند هزینه‌های سنگینی را به همراه داشته‌باشد که یک انتخاب مطمئن می‌تواند این هزینه‌ها را به حداقل برساند.

تست از نوع آنتی‌ویروسی

بد نیست بدانیم، در حال حاضر مراکزی در دنیا وجود دارند که تست‌های مختلفی را روی نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس انجام داده و نتایج آن را در وب‌سایت‌های خود منتشر می‌سازند، مراکزی چون AV-Comparatives در اتریش، Anti-Malware در روسیه وVirusbtn  در امریکا که تست‌های بسیار پیشرفته‌ای را به صورت فنی روی آنتی‌ویروس‌ها انجام می‌دهند. البته وب‌سایت‌هایی نیز مانند Top Ten Reviews هستند که بیشتر به صورت آماری، رتبه‌بندی‌هایی را برای آنتی‌ویروس‌ها در نظر می‌گیرند، آماری بر مبنای میزان فروش و… .

نتایج آزمون‌های دوره‌ای لابراتوارهای تخصصی فوق و نشان‌های (Award) کسب‌شده توسط هر آنتی‌ویروس در هر یک از آزمون‌های متنوع این لابراتوارها مرجع و معیار مناسب، جامع و قابل اعتمادی برای مقایسه عملکرد واقعی آنتی‌ویروس‌ها و شناخت نقاط ضعف و قوت آن‌هاست

البته ما هم کاملاً با شما موافق هستیم که برای انتخاب یک آنتی‌ویروس مناسب، علاوه بر کارآیی و عملکرد فنی قابل‌قبول، پارامتر قیمت نیز بسیار مهم و قابل توجه است. به عبارت دیگر، در خرید آنتی‌ویروس نیز مانند خرید هر وسیله یا گجت سخت‌افزاری (نوت‌بوک،تبلت، موبایل، دوربین و…) تناسب کارآیی و قیمت محصول با نیاز و بودجه هر کاربر است که بهترین گزینه را مشخص می‌کند. البته با این پیش‌فرض که کاربر قرار است بابت آنتی‌ویروس پولی بپردازد و با مجوز (License) اصلی و قانونی از آن استفاده کند! (قبول داریم که هنوز این مسئله برای بعضی (شاید هم بسیاری) از کاربران ایرانی، به خصوص از لحاظ اقتصادی توجیه منطقی ندارد اما…)

براي آشنایی  بیشتر شما عزیزان به اختصار به معرفی برخی از این آزمون‌ها و تست‌ها می‌پردازیم:


 :Detection tests
در این تست که هر سه ماه یک‌بار انجام می‌گیرد، مجموعه‌ای از ویروس‌ها اعم از ویروس‌های قدیمی و ویروس‌های جدیدی که در دنیای مجازی شیوع پیدا کرده‌اند، انتخاب شده و عملکرد آنتی‌ویروس‌ها روی سیستمی آلوده به مجموعه بدافزارهای فوق (در شرایط سخت‌افزاری و نرم‌افزاری کاملاً مشابه) ارزیابی مي‌شود. تمرکز این آزمون روی توان آنتی‌ویروس‌ها در شناسایی و پاک‌سازی بدافزارهاست. در پایان این آزمون، جدول رتبه‌بندی آنتی‌ویروس‌ها برحسب درصد شناسایی و پاک‌سازی ویروس‌ها مرتب می‌شود (این تست در حالت On Demand  انجام می‌گیرد.

 : Performance Tests میزان تأثیر آنتی‌ویروس‌ها روی کارایی و سرعت سیستم در این قسمت بررسی مي‌شود.

: Heuristic Testsدر این تست، توان عملی آنتی‌ویروس‌ها در شناسایی ویروس‌های جدید (ویروس‌هایی که امضای آن‌ها هنوز در بانک اطلاعاتي آنتی‌ویروس‌ها افزوده نشده‌است)، با استفاده از فناوري Heuristic ارزیابی مي‌شود.

  : Anti-Rootkit Tests در این قسمت میزان توانایی آنتی‌ویروس‌ها در کشف روت‌کیت‌های جدید و ناشناخته بررسی و آزمایش مي‌شود.

 : Self-Protectionاین تست، میزان توانایی آنتی‌ویروس‌ها را در مقابل حملات ویروسی بررسی مي‌کند (این تست در حالت On Access Scanner انجام می‌شود.
لازم است به اين نکته اشاره کنم که، تست‌های دیگری نیز توسط این مراکز انجام می‌گیرد که برای اطلاع از آن‌ها می‌توانید به وب‌سایت آن‌ها مراجعه کنید.

آنتی‌ویروس‌های ابری (Cloud Antivirus)

آنتی‌ویروس ابری، يک فناوري است که، با راه‌اندازی مجموعه‌ای از نرم‌افزارهای امنیتی سبک و محافظ روی یک کامپیوتر کاملاً محافظت‌شده (ایزوله)، به اسکن فایل‌های انتقال داده‌شده از یک مبدأ به یک مقصد می‌پردازد. کامپیوتری که نرم‌افزار آنتی‌ویروس ابری روی آن نصب شده‌است، می‌تواند جزئی از یک شبکه کوچک محلی یا شبکه‌ای گسترده‌تر یا شبکه جهانی (اینترنت) باشد.

با ظهور وب 2 و فراهم شدن بستر پردازش‌های آنلاین، سرویس‌هایی موسوم به ویروس‌یاب آنلاین (تحت وب) نیز متولد شدند و همپای دیگر سرویس‌های پردازشی تحت وب در مسیر رشد و تکامل قرار گرفتند.

این آنتی‌ویروس‌ها دارای موتوری چندگانه از آنتی‌ویروس‌های مختلف هستند. به این معنا که، هنگام اسکن یک فایل مشکوک، در واقع چند موتور جست‌وجوگر مربوط به آنتی‌ویروس‌های مختلف به صورت موازی عملیات اسکن را روی آن فایل انجام می‌دهند تا ضریب شناسایی فایل‌های آلوده افزایش یابد.

برای راه‌اندازی چند موتور جست‌وجوگر به صورت همزمان و موازی، از سیستم Virtual Machine استفاده می‌شود که به این موتور در اصطلاح، Cloud Detection Engine گفته‌مي‌شود. در این فناوري با ایجاد  تاریخچه‌ای از تمامی موارد مشکوکی که پیش‌تر ثبت شده‌اند، سعی می‌شود هنگام اسکن فایل مشکوک با موتور ابری این نوع آنتی‌ویروس به صورت همزمان تمامی تاریخچه قبلی نیز اسکن شود (به صورت موازی) که این امر باعث بالا رفتن سرعت تشخیص یک فایل آلوده می‌شود.

در حال حاضر، با تکامل بسترهای پردازشی تحت وب و محاسبات ابری (Cloud Computing) شاهد انتشار و عرضه ویرایش جدیدی از برخی آنتی‌ویروس‌ها به نام Cloud هستیم. شرکت امنیتی خوشنام Panda اولین آنتی‌ویروسی است که به راه‌اندازی سرویس Cloud و توسعه آن اقدام کرد.

با توجه به موارد گفته‌شده، یکی از بهترین گزینه‌ها برای بررسی آلودگی یا سلامت فایل‌ها در نقل و انتقال اطلاعات بر بستر اینترنت، استفاده از نسخه‌های ابری آنتی‌ویروس‌هاست.

دانستنی های آنتی ویروس

پاسخی بگذارید